REVIEW: Parkway Drive op de Lokerse Feesten #LF16

Ook in de rustieke omgeving van de immer zonnige Australische oostkust – doorgaans territorium van surferboys en tja, nog meer surferboys - ontstaat al eens een ware aanslag op de trommelvliezen. Het product van die contradictie heet Parkway Drive, en was te bewonderen tijdens de Lokerse Feesten.

En vergis u niet: hardcore metal staat traditioneel sterk in ons Belgenlandje. Afgezien van enkele verdwaalde locals die de ‘het is metaldag’-memo gemist hadden, werd duchtig meegezongen met frontman Winston McCall.

Diens aanstekelijk enthousiasme en haast kinderlijke dankbaarheid charmeerde het publiek van begin tot eind, al moest initieel toch wat schroom overwonnen worden. Dat gebeurde tijdens ‘Carrion’, niet ontoevallig de titelsong van het album van de grote doorbraak, ondertussen bijna 10 jaar geleden.

Sindsdien groeide de band uit tot dé vaandeldrager van het genre, met een populariteit die door leken wellicht zwaar onderschat wordt. Het hardnekkige gebrek aan media-aandacht voor nieuwe albums van dergelijke bands zorgt er echter voor dat het lang duurt vooraleer de fans vertrouwd zijn met recent uitgebracht materiaal. Dat viel ook te merken in Lokeren, waar fans toch vooral reageerden op belegen nummers zoals ‘Idols and Anchors’, ‘Sleepwalker’ en het eerder vernoemde ‘Carrion’.

Een uurtje speeltijd geeft ook gelegenheid voor een ballad, dat is niet anders in de hardcore metalwereld. ‘Writings On The Wall’ was de moedige poging van Parkway Drive, al dreigde die even met het momentum te gaan lopen. Net op tijd liet drummer Ben Gordon zijn basdrum wederom donderen door het inmiddels schemerende avondlicht.

Hoewel geadverteerd door de Lokerse Feesten als ‘toekomstige afsluiters van Graspop en Monsters of Rock’, lijkt ons dat toch veeleer een exorbitante stelling van een overenthousiaste concertpromotor. Wat betreft omschrijvingen lijkt ‘sympathiek en garantie voor een ruw partijtje moshpitten’ dichter bij de waarheid te staan.

EXPLORE