REVIEW: Limp Bizkit op de Lokerse Feesten #LF16

Limp Bizkit – of moeten we ‘De Grote Fred Durst-show’ zeggen – had de eer en het genoegen de metaldag op de Lokerse Feesten af te sluiten.

Een groot deel van deze review zal over frontman Fred Durst gaan. Dat komt nu eenmaal omdat hij de gewoonte heeft alle aandacht naar zich toe te zuigen. Dat zorgt al sinds eind jaren 90 voor een uitermate polariserend effect: you either love him or hate him. Een gulden middenweg lijkt niet te bestaan.

Ook nu verdeelde Limp Bizkit wederom het publiek: metalpuristen – nog nagenietend van een Slayer in optima forma – keken minachtend toe vanaf de zijkant, terwijl een groot deel van de aanwezigen zich lieten meeslepen door het charisma van Durst. Aanvankelijk bespeelde hij het publiek op ronduit briljante wijze. Entertainen door te provoceren, zoals enkel geboren performers dat kunnen.

Limp Bizkit toonde in de eerste helft van de show waarom ze nog altijd bovenaan de pikorde staan in de metalwereld, ook al liggen de muzikale successen van de band al een decennium achter ons. Destijds gold de band als compromis tussen hiphop en metal, waarbij Durst de swag uit zijn hiphopachtergrond importeerde en zo uitgroeide tot de Kanye West van de metalwereld.

Het is aartsmoeilijk om een beoordeling neer te pennen voor een Limp Bizkit-concert. Afgaande op de reactie van het publiek kunnen we niet anders dan de lofgezangen bovenhalen. Dat zat namelijk in de achterzak van Durst, en pikte gretig in op elke aanwijzing van de orkestmeester. De hits waren aanwezig: van ‘Rollin’’ over ‘My Way’ tot ‘My Generation’: het merendeel van zijn kruit verschoot Limp Bizkit in de eerste helft van zijn optreden.

Ook wij amuseerden ons prima. Daarna brokkelde ons laaiend enthousiasme echter beetje bij beetje af. Durst spendeerde eerst een kwartiertje kostbare concerttijd aan het uitgebreid handjes schudden met het publiek, waarna de band een hele resem covertjes losliet op het publiek. Zo hoorden we onder meer ‘Walk’ van Pantera, ‘Turn Down for What’ en uiteraard het obligatoire ‘Faith’ van George Michael.

Waar de band het publiek op briljante wijze wist mee te slepen gedurende de eerste helft van het concert, vervielen ze daarna in een karikatuur van zichzelf. Er bestaat ook zoiets als té veel show, meneer Durst. Dat gezegd zijnde: Limp Bizkit laat live altijd een spoor van feestvernieling na, en dat was hier niet anders. Helaas verloren wij persoonlijk halverwege onze joie de vivre.

EXPLORE